Een beroemd schrijver zei ooit eens: "Schrijven is heel vervelend, maar niet schrijven is nog vervelender."

Zo werkt dat bij mij ook. Mijn meeste tijd breng ik door binnen mijn tekstenbureau en dan kan schrijven heel vervelend zijn. Deadlines halen, spoedverzoeken, vervelende onderwerpen, onderzoek, regeltjes, de juiste zoekwoorden enz. enz. enz...

Maar het is ook zo dat als ik niet schrijf, ik me erg ongelukkig voel. Schrijven is zelftherapie, het is een leerproces en je ontwikkelt jezelf. Je leert elke dag van de informatie die je leest en schrijft, je ontwikkelt je gedachten en emoties en kan alles los laten wanneer je de pen op het papier zet of je handen op de knoppen legt.

Schrijvers schrijven vanzelf, ze denken en schrijven.. en misschien zijn ze bijna altijd wel een beetje 'anders' dan een ander. Veel zijn verlegen, hebben last van mensenvrees, straatvrees, faalangst, depressies.. Maar het schrijven is een hele wereld, de wereld van de schrijver. Niet ideaal, maar wel een eigen wereld.

Bedenk altijd dat een ander anders is en laat een ieder in zijn/haar waarde. Iedereen is iemand, ongeacht welk geloof, geslacht, leeftijd, lichaamsbouw of karakter.

Bedenk altijd dat een ander anders is en je leert een ieder te bewonderen...